تبليغاتX
خسته تر از همیشه
دختری هستم تنها همچون تک درختی در بیابان
سلام

حال شما ؟ امیدوارم که خوب باشین و روزگار هم بر وفق

مرادتون اول از همه من یه تشکری میکنم و باید یه چیزی رو

بگم .

بعد از اون هم یه مطلب از پائولو گذاشتم .

امیدوارم خوشتون بیاد ..

خوب ...

هفته قبل یعنی ۱۷ مرداد تولدم بود .

 آبجی  گلم غافلگیرم کرد بر خلاف چیزی که تصورش رو

می کردم واسم تولد گرفت .

همین جا ازش تشکر میکنم و صورت ماهشو می بوسم .

واقعا اگه این آبحی رو من نداشتم دغ می کردم. توی تمام

سختیهام باهام بوده .

از تمام عزیزانی که شرمندمون کردن هم تشکر میکنم . ایشالا

واسه خودشون !!!


  .. هنگام امید ..

 دو خاخام تمام تلاش خود را به کار می برند تا برای یهودیان

آلمان نازی آرامش روحانی فراهم کنند . تا دو سال با وحشتی

تحمل ناپذیر می توانند از تعغیب کنندگانشان دور بمانند و در

اجتماع های مختلف مراسم مذهبی شان را به جای آورند .

سر انجام زندانی میشوند.

یکی از خاخام ها هراسان از آن چه ممکن است بر سرش بیاید

 مدام دعا میکند . اما خاخام دیگر تمام روز میخوابد .

خاخام هراسان میپرسد : این چه کاری است ؟

دیگری گفت: می خواهم نیرویم را ذخیره کنم . می دانم کمی

 بعد به آن نیاز دارم .

ـ اما نمی ترسی ؟ نمی دانیم چه بر سرمان می آید.

ـ تا پیش از دستگیر شدن می ترسیدم . حالا که زندانی شده ام

چه سودی دارد که بترسم چه بر سرم می آید ؟

زمان ترس به پایان رسیده  . اکنون هنگام امید است .

 

                                                          بر گرفته از کتاب مکتوب

                                                                 پائولو کوئلیو


 شما چی ؟

موقع مشکلاتتون چی کار میکنید ؟

امیدوار هستید یا ...؟ 

زندگی بر وفق مرادتان .

تا بعد.... 

 

                                                              آرزومند آرزوهاتون

                                                                     فاطیما

 

 

+ نوشته شده در  سه شنبه 24 مرداد1385ساعت 11:58 قبل از ظهر  توسط فاطیما  | 

سلام
خوبین؟
منم...هی ... چی بگم ...شکر حق..بهترم .
از همهء گلایی که اومدن سر زدن و رد پایی گذاشتن وهمینطور گلایی که اومدن و سر زدن و ... ممنونم مخصوصا ابجی گلم رویا جون لطف کردین...



کاشکی هیچ وقت بزرگ نمی شدیم و همیشه توی اون عالم کوچیکی میموندیم و  به دور از هر دغدغه ای بچگی می کردیم ...دلم تنگ شده واسه اون دورانی که بزرگترین دغدغه ام گم کردن یکی از مداد رنگیام بود و بزرگترین غمم اون پرنده ای که نمی تونست پرواز کنه و...

 

رها بودم ,

و در آسمان یک بعدی زندگی در اوج ,

در پرواز ,

دنیا را رسم می کردم ,

در برگ های دفتر نقاشی کوچکم آه!


دیروز چه شاد بودم ,

ولی امروز من

کبوتری شکسته بالم

و آسمان زیستن سه بعدی و خاکستری امروز

چه تلخ و محزونم از مرگ دنیای کوچک کودکی ام ....  

 

                                                                آرزومندآرزوهاتون  

                                                                       فاطیما   

 

+ نوشته شده در  جمعه 13 مرداد1385ساعت 1:30 بعد از ظهر  توسط فاطیما  | 

 

explorer blog